من نوشتم از جدایی ، تو نوشتی کی میایی

حالا اومدم ولیکن ،نمیدونم که کجایی

من نوشتم از وصالت ،تو نوشتی یه حکایت

حالا من موندم و حسرت ، با نوشته هات تو غربت

من نوشتم از ندامت ، از گلایه و شکایت

ولی نیستی تا ببینی ، بی تو دل نداره طاقت

من نوشتم از محبت عشق تو واسم یه عادت

نیستی اما تا ببینی ورده این زبونه نامت

وقت رفتنم نوشتم هر چی بود دیگه گذشته

حالا من موندم و گریه ،گریه و یه دست نوشته

دنیا بیستون است اما فرهاد ندارد، و آن تیشه هزار سال است

که در شکاف کوه افتاده است مردم می آیند و می روند

اما کسی سراغ آن تیشه را

نمی گیرد.دیگر کسی نقشی بر این سینه سخت و

 ستبر نمی زند.

دنیا بیستون است و روی هر ستون ، عفریت

فرهاد کش نشسته است.هرروز پایین می آید ودر گوشت

نجوا می کند که شیرین دوستت ندارد. و جهان

تلخ می شود اما تو باور نکن زیرا که تا عشق هست ، شیرین

هست عشق اما گاهی سخت می شود ، آنقدر سخت که

 تنها تیشه از پس آن بر می آید روی این بیستون ناساز و ناهموار

گاهی تنها با تیشه می توان ردی از عشق

 گذاشت و گرنه هیچ کس باور نمی کند که این بیستون

فرهادی داشت.

امشب شب آخره که مزاحم دلت شدم

خورشيد فردا مال تو ببخش که عاشقت شدم

 بدرقه لازم ندارم خودم ميرم عزيزترين

 نذار بمونه زير پا  قلبمو بردار از زمين

دوستت دارم برای تو فقط يه حرف ساده بود

 غافل از اين که قلب من منتظر اشاره بود

گاهی خيال می کنم از من بريده ای

 بهتر زمن برای دلت برگزيده ای

 از من عبور می کنی و دم نمی زنی

 تنها دلم خوش است که شايد نديده ای...